NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Jest 19 grudnia.
Moja droga Yeol-mu.
Kopnęłaś mnie, Yeol-mu?
Dzisiaj nic, tylko kopiesz.
Czeka cię przyszłość w piłce nożnej.
Życie sportowca jest trudne.
Albo nie. Będziesz robić to, co będziesz chciała.
Tak wspaniale urosłaś przez te ostatnie miesiące.
Gdy już wyjdziesz na świat,
pozwolę ci robić to, co chcesz.
Pozwolę ci marzyć o czymkolwiek
i stać się kimkolwiek zechcesz.
Widzimy się wkrótce.
A skoro zobaczymy się już tak niedługo,
jutro wydaje się ciekawsze niż dzisiaj.
ODCINEK 15 JUTRO MOJEGO ŻYCIA
Ale że co takiego?
Czy mogę...
żyć?
Chcę żyć. Pragnę tego, pani Mi-dong.
Czym zawiniłam?
Czy wszystko jest moją winą?
Chciałam żyć
i nadal chcę.
Seo-woo, mama, tata...
Chcę z nimi zostać na długo.
Co powiedziałaś?
Yu-ri...
ma umrzeć?
Dlaczego ma umrzeć?
Dlaczego Yu-ri ma umrzeć?
Hyeon-jeong.
Gang-hwa, spokojnie.
Hyeon-jeong, o czym ty mówisz?
Yu-ri...
Przecież wróciła do życia, nie?
Powiedz.
Powiedz mi o wszystkim.
W porządku.
Yu-ri...
znowu umrze po 49 dniach.
A tych dni...
zostało jej niewiele.
Dlaczego?
Dlaczego ma umrzeć?
O co w tym chodzi?
Przysłano ją tu...
żeby wróciła na swoje miejsce.
Wtedy mogłaby żyć.
„Swoje miejsce”?
Miejsce żony Gang-hwa.
Miejsce...
matki Seo-woo.
Wtedy mogłaby żyć.
Ale tego nie chce.
Nie zrobi tego ze względu na ciebie i Min-jeong.
Mówi, że już jest martwa...
dlatego...
niedługo znowu odejdzie.
Dlaczego nie mówiłaś wcześniej?
Dlaczego mówisz mi dopiero teraz?
Może...
Wakacje w ramach nagrody. Może dostałam coś takiego.
Na jakieś 49 dni.
Nie, 49 dni. Dajcie mi 49 dni.
Nie chcę ci zepsuć życia.
Przepraszam.
Nie powinnam była wracać. Przepraszam.
Yu-ri.
Czyli chce żyć?
Mówiłem, że tak będzie.
Nawet dla ducha, który zrezygnował ze wszystkiego,
możliwość dalszego życia jest zbyt kusząca.
A więc mogę odwiedzić jej córkę, czyż nie?
Dlaczego...
Dlaczego mi to robisz?
- Gang-hwa. - Od początku...
chciałaś tu zostać na 49 dni...
by potem znowu umrzeć?
Skąd o tym wiesz?
Czyli to prawda.
Wtedy...
gdy tęskniłem tak mocno, że niemal serce mi stanęło,
bo nie mogłem znieść tęsknoty. Wtedy cię nie było.
A wtedy...
gdy chciałem oddać wszystko,
byleby cię dotknąć raz jeszcze, ty mi nie odpowiadałaś.
Teraz pojawiasz się znikąd i co...
Masz znowu umrzeć?
Co ze mną, jak mnie opuścisz?
Jak mógłbym żyć?
Sama podejmujesz wszystkie decyzje, ale co ze mną?
Jeżeli stracę cię po raz drugi,
to jak będę mógł żyć?
Powinnaś mi powiedzieć!
„Mam mało czasu. Po co brałeś znowu ślub?
Chcę wrócić”. Powinnaś ze mną porozmawiać!
Miałem cię znowu stracić
i nie wiedzieć dlaczego?
Tak miało być?
Trzeba było mi powiedzieć, Yu-ri!
Jak mogłam?
Straciłam swoje miejsce.
Powinieneś wieść dobre życie!
A wtedy do niczego by nie doszło!
Nie mogłam znieść twojego nieszczęścia.
Jako duch miałam odejść po twoim ponownym ślubie.
Chciałam wszystko zostawić za sobą
i zacząć następne życie!
Ale to ty nie chciałeś mnie zostawić.
Nie dałeś mi odejść, zmuszając mnie, bym cię dręczyła!
Trzymałeś się mnie i wzbudziłeś żal,
żebym nie odeszła!
To ty mnie tu zatrzymałeś.
Tak.
Zatrzymałem cię.
Taki był mój cel.
Wytrzymać jeden dzień.
Dać radę go wytrzymać.
Potem wytrzymać kolejny dzień.
Przeżyć jeszcze jeden.
Ale nie znosiłem się za to.
Czułem się winny.
A jednak żyłem dalej.
Czując winę.
Jeśli odzyskasz swoje miejsce,
to będziesz żyć?
Naprawdę będziesz żyć?
A co wtedy z tobą?
Co z twoją żoną?
Zostawisz ją?
Po prostu odpowiedz na pytanie.
Naprawdę...
będziesz żyć?
No to żyj.
Po co masz umierać?
Dzień dobry, pani Jeon.
CHA MU-PUNG, JEON EUN-SUK, CHA YU-RI, CHA YEON-JI
Już dobrze. Mama nie płacze.
Już dobrze.
SEO BONG-YEON
Nadal się dziwię, po kim jestem taki przystojny, tato.
JANG DAE-CHUN
To jakiś sobowtór?
Wygląda jak ona.
W sumie dawno jej nie widziałem.
Tak po prostu odesłano jego rodziców.
A on nawet nic nie wie.
Uciekać!
Boże!
Co wy?
Czy sądzicie...
że dacie radę się ukryć?
JANG DAE-CHUN
SEO BONG-YEON
Odejdźcie dobrowolnie, jeśli nie chcecie skończyć jak oni.
Mam cię.
Miałaś być pierwsza,
ale zająłem się innymi zbędnymi duchami.
Zyskałaś trochę czasu.
Ej!
- Ktoś ty? - Co...
Puszczaj mnie pan.
- Puść mnie. - Jakie „zbędne duchy”?
Jak możesz tak o moich rodzicach!
A to co? Po co ci ta laska?
Chcesz nią oberwać?
Puść mnie pan.
Ale co też pan...
No co?
Takie cyrki facet odstawiasz?
Ja...
Chwila...
Proszę pana.
Przepraszam panią.
Tak?
Ja?
Proszę mi wybaczyć za tamto.
Trudno było mi uwierzyć w słowa szamanki...
Ależ nie trzeba. Mówiłam po prostu to, co mi ślina na język przyniosła.
Ale...
od dawna zna pani Yu-ri?
Przyjaźnicie się.
Cha Yu-ri?
No, może będzie z pięć albo sześć lat?
- Pięć albo sześć? - Tak.
Czyli sprzed wypadku.
Czyli musi pani wiedzieć, co się stało.
No tak, wiem.
Choć tak naprawdę to nie wiem, jak do tego doszło.
Ach, tak?
Przepraszam, że na panią nakrzyczałam.
- Nie ma za co. - Do widzenia.
Do widzenia.
Powiedziałem już Min-jeong,
- że jesteś Cha Yu-ri. - Co?
Dlaczego?
Jak mogłeś?
Bo ty nie mogłaś powiedzieć, że jesteś mamą Seo-woo.
A ona nie miała pojęcia.
Nie mogłem na to patrzeć.
Och, nie.
Co teraz?
Przepraszam.
To ja powiedziałam wszystko Gang-hwa.
Domyśliłam się.
Tylko ty wiedziałaś.
I jak zareagował?
Kazał mi żyć.
Myślisz o tym, co ja, prawda?
Min-jeong.
Co z nią?
Nie.
Najważniejsza jesteś teraz ty.
Jeśli znowu odejdziesz,
Gang-hwa tego nie wytrzyma.
Tak?
Będzie czuł się winny.
Nie poradzi sobie z tym.
No tak.
Pewnie nie.
Yu-ri.
Kiedy mi powiedziałaś...
że nie będziesz walczyć o siebie,
wiesz, co sobie pomyślałam?
„Była obok nas...
Przez pięć lat nic nie mogła powiedzieć.
Nauczyła się poddawać”.
Ta myśl złamała mi serce.
Nie poddawaj się.
Nie z powodu Gang-hwa czy Min-jeong.
Wykorzystaj szansę.
To twoje życie.
Hyeon-jeong.
Nie poddałam się.
Pogodziłam się,
że moje życie dobiegło końca.
Pięć lat...
się z tym godziłam.
Yu-ri.
Znajdziesz swoje miejsce.
Prawda?
Min-jeong.
Ja...
jeszcze nie wiem, co o tym myśleć.
Musisz zaczekać.
KANG BIN
KANG BIN (KANG SANG-BONG)
KANG BIN NIE ŻYJE
Skoro nie samobójstwo, to jak umarł?
Że co?
Zabił go najlepszy przyjaciel.
Upozorował samobójstwo i wrobił go w ustawianie meczów.
Dupek jeden!
Trzeba go złapać!
Żałował tego...
i sam się później zabił.
Ten przyjaciel popełnił samobójstwo z żalu.
Ale podobno znaleźli jego testament.
No...
Kazali mi napisać przeprosiny za ten skandal z ustawkami.
Pisałem o odejściu.
O emeryturze, nie śmierci.
Miałem dość, stąd ta emerytura.
Wtedy zostałem zabity.
To przeprosiny za ten skandal.
Zabił go w trakcie pisania listu.
To tyle.
Powiedz coś mamie.
Powiesz jej,
że to nie przez nią?
- Mamie? - Mamie?
A co ona ma do tego?
Według niej...
przez nią się zabiłem.
SPUSZCZA WZROK, GDY MÓWIMY O RODZINIE
PACJENT CHCE ROZWIĄZAĆ PROBLEMY Z RODZICAMI
Twoje oczy, nos i usta.
Wyglądasz dokładnie jak ona.
Byłam ślepa?
Jestem taka głupia.
Przepraszam.
Bardzo przepraszam.
Za co przepraszasz?
Że wróciłaś do życia?
Że mnie oszukałaś?
Za wszystko.
Przepraszam.
Ciągle mnie przepraszasz.
I co z tego?
Chcę cię zapytać,
dlaczego mnie oszukiwałaś,
a ty wciąż tylko przepraszasz.
I co z tego?
Zamiast tego zażądaj, żebym oddała Gang-hwa i Seo-woo.
Bo to twoja rodzina.
Po co ciągle przepraszasz?
Na to nic nie poradzę.
Bo byłam wdzięczna.
Byłam wdzięczna...
za wszystko.
Dlatego chciałam...
odwiedzać Seo-woo po cichu.
Tylko tyle.
Chciałaś widywać się z Seo-woo?
To możliwe?
Tylko tyle?
Dla mnie...
taka możliwość była błogosławieństwem.
Byłoby mi łatwiej,
gdybyś chociaż była wredna.
To byłaby dobra wymówka.
Też mogłabym być wredna.
Miałam taką samą myśl.
- Min-jeong. - Ja...
Zostawię cię.
To nie przez drżenie dłoni...
nie możesz operować.
Udawałam, że o tym nie wiem.
Nie chciałam...
być zazdrosna o martwą.
Ale teraz ona żyje.
Ty pierwszy byłeś jej rodziną.
Ty...
i Seo-woo.
Przede mną miałeś ją.
Zamierzam...
odejść od ciebie.
Przepraszam.
- Yu-ri. - Tak.
Mamo?
Chcesz się przejść po okolicy?
No pewnie.
W końcu.
Wreszcie zrobiło się ciepło.
Tak, aż wszystko kwitnie.
O tak.
Właśnie sobie idę i oglądam kwiaty z córką.
Yu-ri.
No?
Jesteś rozczarowana?
Czym?
Minęło ledwie pięć lat,
ale nic już nie jest twoje.
Mam ciebie.
Ty już na zawsze będziesz moja.
Miałam cię, gdy się urodziłam, gdy żyłam i gdy umarłam.
Zawsze byłaś moja.
Rzeczywiście.
A ty zawsze będziesz moja, prawda?
Może wliczymy też tatę i Yeon-ji, co?
A powinnyśmy?
Gang-hwa był bardzo chory.
Wiele się modliłam,
żeby szybko wziął ponownie ślub.
Naprawdę?
Nie modliłam się z powodu Gang-hwa czy Seo-woo.
To było dla ciebie.
Myślałam, jak byś się czuła, gdybyś go oglądała.
Jak bardzo by cię to bolało.
Dobra robota.
Jesteś pewna, że tak powinno być?
No. Świetnie się spisałaś.
Tylko ty mnie rozumiesz.
Może usiądziemy na chwilę?
Pewnie.
Zawsze siadam na tej ławeczce.
A żona Gang-hwa zazwyczaj siada tam.
To było rok czy może dwa lata temu?
Seo-woo bawiła się tutaj.
Udawałam, że przechodzę obok. Usiadłam tu.
Uważaj, bo się przewrócisz.
Seo-woo, chcesz się pobawić na placu zabaw?
Tak.
Co dziwne, od tamtego dnia
Seo-woo zawsze bawiła się o tej samej porze.
Następnego dnia, kolejnego też.
Na początku pomyślałam, że to zwykły przypadek.
Ale one przychodziły zawsze, gdy ja siedziałam na ławeczce.
No i...
nie opuszczały placu zabaw, aż ja stąd nie poszłam.
Domyśliłam się.
Ona wiedziała.
Wiedziała dokładnie, kim jestem.
Podświadomie to wiedziała.
Trzeba było spytać.
Czasami lepiej pozwolić, żeby sprawy biegły własnym torem.
Trzymałam się wyznaczonej roli.
Wdzięcznej kobiety.
Tylko tyle.
Dzięki temu nie chciałam od niej niczego więcej.
Nalejesz mi piwa?
No tak.
Ja...
nie powinnam tu przychodzić, tak?
Przepraszam.
Wybacz.
Dlaczego wszyscy...
mnie przepraszają?
Po co ciągle mnie przepraszacie?
Ciągłe przeprosiny.
Co mam teraz zrobić?
Co ze mną?
Gang-hwa podjął decyzję.
Najważniejsza jest Yu-ri.
Zrobiłbym tak samo.
Nie wydaje mi się...
że powiedział wszystko Min-jeong.
Nic dobrego by z tego nie wyszło.
I tak nic by nie zmienił.
Lepiej dla niej, żeby zwyzywała go jak ostatniego gnoja.
Tak.
Boże, sama nie wiem.
Weź no, co ty tak nagle tym machasz?
A tobie co? Wszystkiego się boisz.
Hyeon-jeong.
Nieważne.
Mam kłopot i tyle.
Jaki?
Profil w necie siadł?
No co ty?
Za kogo ty mnie masz?
Przeżywam tu wyjątkowo trudne chwile.
Pierwszy raz.
Wiedziałaś?
Nic nie wiesz.
Co z tobą?
Duch mnie śledzi.
Co?
Duch mnie śledzi. Boję się.
Wiesz, jak bardzo się boję?
Nawet teraz...
gdzieś tu, w restauracji...
on może nas obserwować.
Tak się boję.
No tak.
Zrobię to dla niego.
Pomogę mu.
Naprawdę?
Zostawisz mnie, jak ci pomogę?
Jeżeli mi pomożesz, to przestanę cię śledzić. Zgoda?
Nie słyszysz mnie? Zostawię cię w spokoju.
Musisz dotrzymać obietnicy.
Bo jak nie, to zadzwonię po ciotkę.
Ciotka...
Co tam, doktorze Gye?
- Nikogo tu nie ma. - Ciotka czy może wujek?
Urodziny mamy są blisko.
Ciotka nie ma męża, lepiej do niej zadzwonić.
- Co się dzieje? - Proszę wejść.
Dzień dobry.
Mama?
Dzień dobry.
Jestem mamą Kang Sang-bonga.
Chciał się pan spotkać.
O co chodzi?
Tak, dzwoniłem.
No...
Proszę spojrzeć.
Co to...
takiego?
Historia choroby pani syna.
Pomyślałem, że powinna pani zobaczyć.
Tak?
Czyli wbrew temu, co mówił pan w wywiadzie...
on był chory?
Nie.
Może najpierw pani spojrzy, dobrze?
KANG SANG-BONG
SPUSZCZA WZROK, GDY MÓWIMY O RODZINIE
PACJENT CHCE ROZWIĄZAĆ PROBLEMY Z RODZICAMI
Co to...
Co to jest?
Jego stan psychiczny przed śmiercią.
Czy to prawda?
On...
nie był na mnie śmiertelnie obrażony?
Tak myślałam.
Moja mama...
obwinia się o moją śmierć.
Wyznałem, że jestem gejem, gdy byłem na studiach.
Nie było mi łatwo im powiedzieć.
Na początku tylko milczeli.
Nie uwierzyli mi.
Nie, to niemożliwe. To nieprawda.
Nie, synku. To nie tak.
To niemożliwe.
Może przemyślisz wszystko raz jeszcze? Dobrze?
Byłem rozczarowany.
Jakby wyparła moje słowa.
Wyprowadziłem się, gdy tylko dołączyłem do drużyny.
Unikałem ich telefonów.
Nie odwiedzałem ich.
- Tak zrobiłem. - Boże drogi.
Przestałem ich odwiedzać,
nie dałem rady dzwonić.
Gdy chciałem rozwiązać problem...
było już za późno.
W trakcie sesji z tym lekarzem
w sumie...
spytałem go, jak mógłbym rozwiązać problem z rodzicami.
Po to do niego poszedłem.
Po sesji z nim postanowiłem odwiedzić rodziców.
Kupiłem prezent mamie.
- I drugi dla taty. - Proszę bardzo.
- Miałem prezenty. - Dziękuję.
Do widzenia.
Ale tej nocy umarłem.
DŁUGA KOLEJKA ŻAŁOBNIKÓW
Było już zbyt późno.
JESTEŚ NAJLEPSZY NA ŚWIECIE
Ale gdy odszedłem...
mama sądziła, że się zabiłem
ze względu na jej słowa.
WYBACZ MI, SYNKU
Obwiniała się.
To zrozumiałe. Może tak o tym myśleć.
Teraz znam prawdę.
Gdy wyznałem moją orientację...
mama...
nie wyparła tych słów.
Przykro jej było.
Dlatego to powiedziała.
Była w takim szoku.
Zrozumiałem to zbyt późno.
Chciałem...
powiedzieć mamie, że ja...
nie mam jej tego za złe.
PACJENT CHCE ROZWIĄZAĆ PROBLEMY Z RODZICAMI
Proszę pani.
On nie czuł złości wobec rodziny.
Wręcz przeciwnie.
Naprawdę?
Rozumiem.
Przepraszam, mamo.
Za późno to zrozumiałem.
ŚLUB 21
Co robisz?
Zwiedzam pokój.
Wszystko tu jest.
To znaczy?
Moje lata nastoletnie, dwudzieste, trzydzieste, wszystko.
Pewnie. Mieszkamy w tym domu ponad 20 lat.
Po twoim odejściu mama przyniosła tutaj wszystkie rzeczy,
które trzymał u siebie Gang-hwa.
No tak.
Yu-ri, a może wrócisz do sztuki ze szkła?
Zdobyłaś sporo nagród, miałaś wystawy.
To było twoje marzenie.
Już nie jest.
Zmieniło się.
Co chcesz teraz robić? Inna kariera?
Seo-woo.
Yu-ri, chodź tu!
Co tu robisz? Zostawisz nam Seo-woo?
Nie, przyszedłem po Yu-ri.
Musimy gdzieś pójść.
Z Yu-ri? Dokąd?
Seo-woo.
Przebierz się. Jedziemy.
A dokąd?
Zaczerpniemy trochę świeżego powietrza z Seo-woo.
No tak...
Co w niego wstąpiło?
Coś się stało?
To nie w jego stylu.
Dokąd jedziemy?
Co?
Nie wiem.
Seo-woo, dokąd chcesz jechać?
Do wesołego miasteczka.
Dzień dobry. Proszę pokazać bilet. Miłego dnia.
Proszę pokazać bilet. Miłej zabawy.
Pomachajmy misiowi.
Cześć.
- Och, wyglądasz jak księżniczka. - Ja?
Chcesz zobaczyć?
No dobrze.
Proszę.
Ślicznie, prawda?
Zobacz, klaun. Wiesz, kto to taki?
Ach, tak.
Dziękujemy.
- Seo-woo, pożegnaj się. - Do widzenia.
Tyle atrakcji ją zmęczyło.
Ano.
Ależ ona słodka.
Wiesz co?
Czasami, jak śpi, to marszczy usteczka.
Jak ty.
Ty też je marszczysz, jak śpisz.
No tak.
Tak już mam.
To te chwile.
Takie chwile...
przypominały mi o tobie.
Dzięki Seo-woo.
Dostrzegałem w niej ciebie.
Z każdym dniem coraz bardziej.
Nie robiłem tego specjalnie.
Po prostu nie mogłem dać ci odejść.
Bo zostawiłaś mi coś tak ważnego.
Ale...
choćbym cofnęła czas,
i tak bym ją uratowała.
Wie pani, kim jestem, tak?
Chyba instynkt pani podpowiadał.
Trudno jest człowiekowi ukryć uczucia.
Wiedziałam.
Dziwne, ale stało się.
On pewnie pani powiedział.
Mamo Seo-woo.
Skąd ta mina? Jest pani jej mamą.
Zna pani Seo-woo najlepiej.
Tak samo jak ja najlepiej znam swoją córkę.
Mogę więc panią zapewnić.
To, czego się pani obawia,
nie wydarzy się.
Dziękuję, że zwróciła pani na mnie uwagę.
Bardzo chciałam to pani powiedzieć.
Seo-woo, dobrze się bawiłaś?
Tak.
Ja też się dobrze bawiłam.
Dzięki, że pobawiłaś się ze mną.
Dziękuję.
Mama!
- Seo-woo. - Seo-woo.
Przepraszam.
Seo-woo.
Nie może być.
Pani Mi-dong zaraz sobie kolana uszkodzi.
Od rana tak robi. I nic nie pije.
O co chodzi?
O Yu-ri.
Chce odkryć, dlaczego to Yu-ri
mogła wrócić do życia.
Yu-ri.
Powinnaś odejść z pracy w przedszkolu.
Najpierw wrócisz na miejsce mamy Seo-woo,
a potem zajmiemy się resztą.
Wziąłem kilka dni wolnego w szpitalu.
Od jutra będziemy razem z Seo-woo.
Przestań, Gang-hwa.
Dość już zrobiłeś.
Wystarczy.
Co?
Ja...
nie wrócę na swoje miejsce.
Nie mogę.
Co ty w ogóle mówisz, że nie możesz?
Nigdy wcześniej...
nie kochałam nikogo mocniej niż samą siebie.
To pierwszy raz.
Po raz pierwszy miałam kogoś takiego.
Moją córeczkę.
Naszą Seo-woo.
A co z nią? Co z Seo-woo?
Jeśli zostanę...
Seo-woo będzie...
już zawsze widzieć duchy.
Ale...
mówiłaś, że nie będzie.
Że wkrótce przestanie je widzieć.
Chcę żyć.
Pragnę tego, pani Mi-dong.
Zastanawiałam się, dlaczego to ukrywasz.
Długo zwlekałaś.
Żyj. Możesz żyć.
Ale jeśli nie odejdziesz,
nie mogę dotrzymać obietnicy, że twoja córka przestanie widzieć duchy.
O czym ty mówisz?
Jeśli zostaniesz...
do końca życia będzie je widziała.
Jak to?
Twoje ciało jest poza tym światem.
Nie jesteś ani człowiekiem, ani duchem.
Zaraz.
Czyli...
ona widziała je od początku przeze mnie?
Wiem od niedawna.
Nie wierzę.
To dlaczego wróciłam do życia?
Ten cały osąd. Po co miałam odzyskać swoje miejsce?
Nie chcę, by ona widziała duchy,
bylebym mogła żyć.
Och, Boże.
Co to za bezsens?
Nie. Sądziłam, że przestanie je widzieć,
ale jest inaczej.
Jeżeli tutaj zostanę,
ona będzie je widziała...
do końca życia.
Wszystko przeze mnie
i na mnie się skończy.
Chciałam, by Seo-woo...
wymarzyła sobie, co tylko zechce.
Żeby została, kim chce, robiła to, co chce.
Nie mogę pozwolić,
żeby widziała duchy, bo ja chcę żyć.
Czekaj.
Możemy to naprawić.
Znajdziemy jakiś sposób, Yu-ri.
Po tym, jak ją urodziłam,
każdy następny dzień był nią wypełniony.
„Jutro zacznie chodzić?
Jutro zacznie biegać?
Ile jeszcze jutro urośnie?”
Nie mogę w ten sposób
zrujnować jej życia.
Nie pozwolę, żeby przeze mnie była wystraszona i udręczona.
Jak mogłabym tak żyć?
Ona ma ledwie...
sześć lat.
Moja córeczka.
Boże mój.
KARTKA Z ŻYCZENIEM
CHCĘ PONOWNIE ZOBACZYĆ CÓRKĘ PODPISANO: JEON EUN-SUK
Nie szkodzi, mamo. Nie umrę od tego.
Szybko skończę i wracam prosto do domu.
Yeol-mu, może wrócimy do domu?
Jak myślisz?
- Co się stało? - Proszę pana.
- Potrącili go. - Jest pan cały?
Karetkę!
Co tu się stało? Boże.
Gdyby twoje życie się nie zatrzymało,
jaki los by nas spotkał?
Boże, Seo-woo, daj mi chwilkę.
Tatuś już idzie. Tylko wstrząśnij dobrze.
Już idzie, Seo-woo.
Ale musisz być głodna. Moja bidulka.
Już dobrze, Seo-woo, nie płacz.
Gang-hwa! Co ty tam wyrabiasz?
Już idę!
Szybciej, bo płacze.
Seo-woo, tatuś już jest.
- Tatuś idzie. - Już dobrze.
Chodź. Coś ty taka smutna?
Chodź.
No popatrz.
Idzie. Będzie szła.
- Chodź. - Tak jest!
- Świetnie! - Boże, co za genialne dziecko.
Seo-woo!
Lecimy do Chin!
Lecimy do Ameryki!
Fajnie, nie?
Lecimy do Japonii!
- Tato, dajesz radę? - No pewnie.
Wczoraj czy dzisiaj,
moim jutrem
zawsze byłaś ty.
Napisy: Cezary Kucharski